Eén van de doelen waarvoor de stichting Leven in Aandacht werd opgericht (1995) was om in Nederland geld in te zamelen voor hulpprojecten voor behoeftigen in Vietnam. Deze projecten waren in Plum Village opgezet door Thich Nhat Hanh en zuster Chan Khong.
Alle donaties die de stichting ontvangt voor deze Vietnamprojecten worden zonder aftrek van administratie- en andere kosten aan Plum Village doorgegeven. De monniken en nonnen die in Plum Village bij deze projecten betrokken zijn, doen hun werk eveneens zonder daar financieel belang bij te hebben.
De (Vietnamese) monniken en nonnen in Plum Village zorgen dat het geld in Vietnam op de plaats van bestemming komt en in Vietnam zelf dragen Vietnamees-boeddhistische monniken, nonnen, onderwijzers en maatschappelijk werkers er zorg voor dat uw geld ter plaatse zo goed mogelijk besteed wordt. Zij verdienen hier zelf niets aan. Het geld wordt dus voor 100 % voor het doel gebruikt waarvoor het bestemd is.
ACHTERGROND
In het boek In de Geest van Liefde beschrijft Thich Nhat Hanh een gesprek dat hij op vierentwintigjarige leeftijd had met een jonge non die dit ideaal met hem deelde: ‘Die dag dronken we samen thee en praatten urenlang over de dharma. We hoorden tot de eerste generatie monniken en nonnen in Vietnam die een westerse opleiding genoten hadden. Meer dan wat ook wilden we onze landgenoten tijdens de oorlog helpen. Maar er was al eeuwen niets veranderd in de leer die de boeddhistische instellingen boden. We wilden vrede, verzoening en verbroedering in de maatschappij tot stand brengen, en het frustreerde ons heel erg dat onze leraren het daar nooit over hadden. Iedere traditie moet van tijd tot tijd vernieuwd worden om aan te kunnen sluiten bij actuele vragen en problemen. Er moet ook ruimte zijn om binnen een traditie dingen te doen die vernieuwing mogelijk maken.
Ik woonde met vijf andere jonge monniken in een boeddhistische tempel even buiten Saigon. We hadden het boeddhistische instituut in Hue verlaten omdat we voelden dat we daar niet de dingen leerden die we nodig hadden. Ik gaf een boeddhistisch tijdschrift uit in Saigon en we leefden van de inkomsten daaruit. We gingen naar de universiteit en bestudeerden onder meer westerse filosofie en wetenschap omdat we er vast van overtuigd waren dat deze onderwerpen konden helpen het boeddhisme in ons land nieuw leven in te blazen. Om de leer van de Boeddha op zo’n manier te kunnen brengen dat hij begrijpelijk is voor de mensen, moet je de taal van je tijd spreken.
Uit ons gesprek bleek dat we beiden hetzelfde ideaal hadden. Zij had al aan een andere non voorgesteld om een centrum op te zetten dat veel weg had van waar wij met zijn zessen mee bezig waren. Ik vertelde haar dat ik monniken en nonnen in de toekomst graag op scholen zag werken, dat ik graag zou zien dat ze medische centra op zouden zetten en dat meditatie voor hen samen zou gaan met het helpen van mensen; dat ze niet alleen maar over mededogen moesten praten, maar het ook daadwerkelijk in de praktijk zouden brengen. Dit is inmiddels werkelijkheid geworden. Er zijn nu monniken en nonnen in Vietnam die prostituees helpen, straatkinderen onderwijs geven, en vele nadere vormen van sociaal werk doen …’
Zuster Chan Khong, de naaste medewerkster van Thich Nhat Hanh, heeft een belangrijk aandeel gehad in het opzetten van dit soort projecten. Al in haar studietijd begon ze hongerlijdende kinderen in de sloppenwijken van Vietnams grote steden te helpen en inspireerde anderen hetzelfde te doen (zie haar autobiografie Learning True Love). Op die manier ontstond er in de loop der jaren een netwerk van helpers. Toen Thich Nhat Hanh in 1965 de School of Youth for Social Service oprichtte, bestaande uit studenten, monniken en nonnen die onder meer gebombardeerde dorpen op het platteland weer hielpen opbouwen, breidde dit netwerk zich nog verder uit.
Toen Thich Nhat Hanh en zuster Chan Khong tijdens hun verblijf in het
westen te horen kregen dat ze niet meer naar Vietnam terug mochten keren
en zich in Frankrijk vestigden, zagen ze kans het contact met hun medewerkers
in Vietnam te onderhouden en langs die weg hun hulp aan de bevolking
van Vietnam voort te zetten. Ze richtten een comité op om de
vele weeskinderen die de oorlog dagelijks maakte te ondersteunen. In
Frankrijk en andere landen (waaronder Nederland en België) zochten
ze naar sponsors wier financiële hulp het mogelijk maakte dat een
kind te eten had, naar school kon gaan en bij een familielid kon wonen.
Later werd deze hulp uitgebreid naar zeer arme gezinnen waarvan de kinderen
honger leden. Deze gezinnen ontvingen gedurende een beperkte tijd (meestal
een jaar) financiële ondersteuning die hen in staat stelde zelf
iets op te zetten waardoor zij in hun levensonderhoud konden voorzien.
De nonnen, monniken en sociaal werkers van de School of Youth for Social
Service hielden er toezicht op dat de hulp terechtkwam bij degenen die
deze het best konden gebruiken.
De laatste jaren is er door de economische hervormingen wel het één
en ander veranderd in Vietnam, maar grote delen van de bevolking leven
nog in nijpende omstandigheden. Op het platteland, vooral in afgelegen
gebieden, slagen veel boeren er niet in de eindjes aan elkaar te knopen
en de kinderen moeten van jongs af aan meehelpen; geld om onderwijskrachten
te betalen is er vaak niet. In de steden zijn veel kinderen dakloos.
Zij zwerven over straat met vaak als enige uitweg criminaliteit en prostitutie.
Daar komt bij dat de bevolking van Vietnam sinds 1975 meer dan verdubbeld
is (van 30 naar 69 miljoen), wat betekent dat de helft van de inwoners
op dit moment jonger is dan 20 jaar. Hoe de toekomst van Vietnam eruit
ziet hangt sterk af van hoe deze kinderen opgroeien. Met het oog hierop
hebben Thich Nhat Hanh en zuster Chan Khong hun op de jeugd gerichte
projecten in Vietnam uitgebreid.
Naast deze projecten ondersteunen ze een aantal medische projecten, en wordt er na de overstromingen die frequent plaatsvinden in sommige streken van Vietnam, noodhulp geboden. Hieronder volgt een wat gedetailleerdere opsomming van de diverse projecten.
Onderwijs en voedsel voor kinderen
Via sponsoring wordt er geld bijeengebracht om kinderen uit arme families naar een kinderdagverblijf of school te laten gaan, waar ze één voedzame maaltijd per dag krijgen. Honderden schoolklassen profiteren hiervan. Dit project kost ongeveer EUR 5 per kind per maand.
Opleiding
Kinderen van 15 jaar en ouder die bijzonder goed kunnen leren krijgen twee jaar lang een toelage van EUR 10 per maand om een beroepsopleiding te volgen.
Sponsoring van leerkrachten
Naar schatting 15 miljoen kinderen leven in afgelegen gebieden waar geen onderwijs wordt gegeven. Leerkrachten die bereid zijn naar deze gebieden te verhuizen om daar onderwijs te geven wordt een klein inkomen (EUR 15 per maand) geboden. Op het ogenblik worden er zo’n 500 leerkrachten op deze manier gesponsord. Er is een enorme behoefte aan meer sponsors.
Bruggetjes
Er zijn een aantal bruggetjes gebouwd om scholen voor kinderen bereikbaar te maken.
Opbouwwerk
In zeven van de armste dorpen in de provincies Thua Thien en Quang Tri zijn zeer capabele sociaal werkers bezig met intensieve opbouwprojecten. Het doel is om de boeren te helpen op eigen kracht tot een minimaal vereiste levensstandaard te komen en hun hele levenswijze te verbeteren. Deel van het project is het zelf bouwen van scholen en kleuterdagverblijven.
Opvang voor kinderen in grote steden
In verschillende grote steden is er opvang voor kinderen van alle leeftijden. Deze opvangplaatsen, veelal verbonden aan tempels, richten zich met name op straatkinderen aan wie voedsel en onderwijs geboden wordt. Het kost ongeveer EUR 0,25 per dag om een kind te voeden.
Mobiele
medische teams
In twee provincies zijn medische teams gevormd die rondreizen langs dorpen
en gehuchten om de bewoners een minimale medische verzorging te bieden.
De artsen en verplegers stellen hun diensten gratis ter beschikking, maar
het vervoer en de medicijnen moeten bekostigd worden.
Hulp
aan lepralijders
Lepralijders leven vaak in erbarmelijke omstandigheden, in holen onder
de grond, zonder de meest basale benodigdheden en medische verzorging.
In Hanoi is een team in het leven geroepen om hen hulp te bieden.
Noodhulp
In Vietnam vinden regelmatig ernstige overstromingen plaats waardoor vele
gezinnen alles verliezen wat ze hebben en duizenden mensen in acuut levensgevaar
komen te verkeren. Het zijn vooral de kloosters die de hulp organiseren.
Monniken, nonnen en sociaal werkers trekken, soms met gevaar voor eigen
leven, de noodgebieden in om dekens en voedsel uit te delen. Voor het
benodigde geld zijn zij voor een groot deel aangewezen op giften uit het
buitenland.
Steun aan het geboortedorp van de moeder van Thay
Het dorp Ha Trong Village, het geboortedorp van de moeder van Thay, ligt in het midden van Quan Tri Province in Vietnam. Het dorp heeft een regionale functie. In de pagode krijgen de tieners uit het dorp en de omgeving computer- en naailes in een klein klaslokaal. Plum Village heeft daarvoor tien computers en veel naaimachines gesponsord.
Er is 12.500 euro nodig om op het terrein van de pagode een geschikte school te bouwen om dit onderwijs te kunnen uitbreiden.
Daarnaast is er op jaarbasis 3.000 euro nodig voor salarissen, meubilair, overige benodigdheden en lunch voor de kinderen.
Wilt je dit project steunen vermeld dan "VAKSCHOOL" bij je donatie.
De hierboven beschreven hulpprojecten ontvangen steun uit de algemene giften voor de Vietnamprojecten die de stichting Leven in Aandacht ontvangt. Daarnaast wordt er nog een ander steunproject georganiseerd via Plum Village, n.l. het financiële adoptieproject. Met behulp van dit project worden de armste kinderen (extra) financieel ondersteund, zodat zij voldoende te eten hebben en naar school kunnen gaan en/of een beroepsopleiding kunnen volgen. Een maandelijkse bijdrage van 5 EUR geeft drie Vietnamese kinderen de kans onderwijs en extra eten te ontvangen.
Tot halverwege 2001 werd de maandelijkse bijdrage van 5 EUR in principe gebruikt voor ondersteuning van één kind, daarna werd dit bedrag verdeeld over drie kinderen. Zie voor details over dit en andere onderwerpen de rondzendbrief van 12 sept. 2001.
Heleen Verleur, die zich in de eerste jaren na de oprichting van de Stichting Leven in Aandacht (1995 tot 2003) heeft ingezet voor het adoptieproject, geeft hieronder antwoord op enkele vragen van Isabelle Schuurman, die sinds enige tijd drie Vietnamese kinderen financieel ondersteunt. Op die manier worden hopelijk ook de vragen van vele andere (potentiële) adoptieouders beantwoord.
Kunnen drie kinderen van 5 EUR per maand leven?
In Vietnam kan je met 5 EUR per maand voorzien in een aantal belangrijke basisbehoeften. Vaak wordt er rijst voor gekocht, aangevuld met ander basisvoedsel. Ook schoolbenodigdheden, zoals pennen, potloden, boeken en schriften kunnen ervan worden aangeschaft of vervangen. Soms wordt er ook schoolgeld van betaald, dat hangt af van het type school waar het kind op zit. Een regeringsschool kost ongeveer 5 EUR per jaar, een speciale school 2 EUR. Om een idee te krijgen van hoeveel een gemiddeld mens verdient in Vietnam: in Vinh Long is het gemiddelde maandinkomen van de ouders van de ondersteunde kinderen (als de ouders nog in leven zijn) 150.000 dong, dat is ± 11 EUR. Het gemiddelde salaris van een onderwijzer is ± 290.000 Vietnamese dong per maand, dat is ± 21,5 EUR. Dit alles is natuurlijk bijzonder weinig, dus 5 EUR extra per maand maakt veel verschil. Er wordt door monniken, maatschappelijk werkers en onderwijzers met (de familie van) het kind gekeken hoe het geld elke maand het beste kan worden besteed. Dat hangt af van hoe arm het kind is, of de oogst is gelukt, en dergelijke.
Via welke kanalen komt het geld bij het kind?
Plum Village ontvangt uit Vietnam de ‘scholarship application forms’, dat zijn formulieren met een fotootje van het kind en persoonlijke gegevens, en tevens bewijs dat hij of zij in aanmerking komt voor een toelage. De stichting heeft meestal een vijftigtal van deze formulieren op voorraad, zodat we meteen een formulier kunnen opsturen zodra zich iemand aanmeldt. De financiële adoptieouders die zich hebben aangemeld, ontvangen deze formulieren via mij.
(N.B. In het najaar van 2002 wordt het gebruik van formulieren met fotootjes gediscontinueerd om redenen die al in een vroegere rondzendbrief aan de adoptieouders ter sprake kwamen.)
Vanuit Nederland, en natuurlijk ook vanuit andere landen die de projecten ondersteunen, wordt het geld naar Plum Village gestuurd. De monniken en nonnen in Plum Village sturen het geld door naar Vietnam, waar het via de coördinerende pagodes (boeddhistische tempels) uiteindelijk bij de kinderen terechtkomt. Het loopt dus via een netwerkje van Vietnamees-boeddhistische monniken, nonnen, onderwijzers en maatschappelijk werkers. Zij dragen er met z’n allen zorg voor dat het geld bij de juiste kinderen terechtkomt, dus het wordt zo goed mogelijk besteed. De monniken en nonnen verdienen er zelf niets aan. Het geld wordt voor 100% voor het doel gebruikt waarvoor het bestemd is.
De belangrijkste plaatsen waar op dit moment vanuit Nederland geld naar toe gaat, zijn Vinh Long in de Mekong Delta (in het Zuiden) en Hue in Centraal-Vietnam. Tu Hieu Pagode bij Hue neemt een belangrijke plaats in bij de coördinatie van de projecten. De Tu Hieu Pagode is de tempel waar Thay en zuster Chan Khong vaak verbleven toen ze nog in Vietnam waren. De monniken daar praten nog steeds met veel liefde over Thay en zuster Chan Khong.
Wie bepaalt welke kinderen er voor ondersteuning in aanmerking komen?
De onderwijzers en maatschappelijk werkers. Zij bepalen welke kinderen in aanmerking komen voor financiële steun. De maatschappelijk werkers kennen de mensen in een bepaald dorp persoonlijk. Als ouders te arm zijn om hun kind voldoende te eten te geven of naar school te sturen, geven de maatschappelijk werkers dat aan Plum Village door. Ook de onderwijzers op school kijken welke kinderen steun nodig hebben. De hoofdonderwijzers beoordelen wie in aanmerking komt voor een ‘beurs’, ofwel extra ondersteuning. Doorslaggevend is of de kinderen bereid zijn hun best te doen op school, zodat ze verder kunnen leren.
De keuze welk kind wel en welk kind niet voor financiële steun in aanmerking komst is erg moeilijk, want er zijn zoveel kinderen die hulp nodig hebben. Zo vertelde een onderwijzeres ons dat aan een school met 900 leerlingen er slechts 10 kinderen financieel gesteund kunnen worden. En zo gaat het ook op andere scholen. Omdat er zoveel hulp nodig is, gebeurt het vaak dat het geld voor één over meerdere kinderen verdeeld wordt. Meestal zijn dat broertjes of zusjes of andere kinderen in het dorp.
Het geld dat de schoolkinderen in Vinh Long krijgen, wordt onder meer besteed aan boeken, pennen, en zo nodig eten. Een gemiddeld kind heeft met 50.000 dong (4 EUR) per maand voldoende te eten. Niet alle kinderen kunnen geholpen worden, gelukkig zijn er ook nog andere organisaties die inspringen.
Hoe ontvangen de kinderen het geld?
Op de dag dat Jan (mijn man) en ik in 1998 in de Tu Hieu pagode waren, was er een grote drukte in de tempel want er waren ongeveer 500 schoolkinderen op bezoek. Ze zongen en er werden buiten allerlei spelletjes gedaan. Het zag er wel vrolijk uit. Heel toevallig werd juist die dag geld uitgereikt aan de kinderen die door middel van de Vietnam Projecten financieel gesteund werden. We hebben letterlijk gezien dat het geld werd uitgereikt: de kinderen (van een jaar of negen) moesten één voor één naar voren komen en een soort opstel overhandigen. Vervolgens zette ieder kind twee maal zijn of haar handtekening en kregen ze een rapport/certificaat vergezeld van een geldbedrag. Dit was ongeveer 11 EUR voor 3 maanden (150.000 dong). Tussendoor werden er verscheidene liedjes gezongen, waarvan we ook enkele Vietnamese liedjes van Plum Village meenden te herkennen. De kinderen droegen trouwens allemaal een schooluniform, dat is nog steeds de gewoonte in Vietnam. Het heeft het voordeel dat je niet aan iemands kleren kan zien van wat voor komaf hij of zij is. Na afloop praatten we nog wat na met een maatschappelijk werker, met hulp van een Vietnamees die goed Frans sprak en voor ons kon vertalen. De volgende dagen hebben we met de maatschappelijk werkers van die regio diverse scholen bezocht.
Is er ook een mogelijkheid om te corresponderen met een kind?
In Vietnam kan een kind een dag eten van het geld van één postzegel! Toen we in Vietnam waren, werd ons uitgelegd dat we onze post persoonlijk bij het postkantoor moesten laten afstempelen voor we het in de brievenbus gooiden, omdat de postzegels vaak onder mysterieuze omstandigheden ‘verdwijnen’. Ongestempelde postzegels zijn voor Vietnamese begrippen veel geld waard.
Het is jammer om aan de ene kant geld naar Vietnam te sturen en aan de andere kant een gedeelte weer terug te verwachten in de vorm van postzegels. Daarom heeft de Stichting ervoor gekozen om dat niet te doen. Zie voor details over dit soort onderwerpen de rondzendbrief van 12 sept. 2001.
Wat vind jij nou zelf het goede aan juist deze projecten?
Wat ik het goede vind aan deze projecten is het volgende:
* Het werk wordt louter door vrijwilligers (o.a. monniken/nonnen/maatschappelijk werkers) gedaan, die daar dus geen cent aan overhouden. Al het geld (zonder aftrek van kosten zoals salaris) komt dus terecht op de goede plaats van bestemming
* De projecten zijn vóór en dóór Vietnamezen (Thich Nhat Hanh en zuster Chan Khong): in Vietnam zelf wordt door onderwijzers en maatschappelijk werkers ter plaatse beoordeeld waar het geld het meeste nodig is en dus het beste besteed kan worden. Zij doen dit met liefde en aandacht. Verder wordt er direct contact met Frankrijk (Plum Village) onderhouden.
* Vietnamese ouders hebben vaak te weinig geld om hun kinderen naar school te kunnen laten gaan. Daarom moeten de kinderen al vanaf zeer jonge leeftijd hun ouders helpen op het land. Zij krijgen vaak al jong zelf kinderen, die ook weer vroeg in het arbeidsproces worden ingeschakeld: een vicieuze cirkel. Deze projecten helpen om de vicieuze cirkel te doorbreken. De uiteindelijke bedoeling is om kinderen/mensen zelfstandig te maken. Dus niet alleen voedsel- en medische hulp, maar vooral investering in onderwijs.
Bedankbriefjes
Vietnamese kinderen en studenten
In zomer 2002 ontving de Stichting Leven in Aandacht via zuster Chan
Khong twee kilo bedankbriefjes van kinderen en studenten. Ze zijn netjes
geschreven en genummerd, maar alles is in het Vietnamees! Gelukkig kon
onze Vietnamees-Nederlandse sanghagenoot, Truong Thi Dieu De, deze briefjes
uit Plum Village meenemen en vertalen. Het zijn in totaal maar liefst
1879 brieven: 1039 bedankjes voor studiebeurzen, 840 bewijsjes van ontvangen
geld voor het hele schooljaar of voor het eerste en tweede trimester
2002. Tien boeddhistische tempels en alleenstaande ouderen bedanken
via de brieven voor het ontvangen geld. Kinderen van basis- en middelbare
scholen kregen een bedrag van 60.000 tot 90.000 VN Dong per trimester
(I en II). 10.000 Dong is ongeveer 1 euro, dus dit is 6 tot 9 euro per
trimester. Voor het schooljaar 2001/2002 kregen de kinderen 180.000
VN Dong en schreven zij 333 bedankbrieven.
De brieven zijn meestal geadresseerd aan Thich Nhat Hanh en aan zuster
Chan Khong, aan vrienden, broeders en zusters, en aan de donateurs.
Opvallend is dat deze kinderen veel aandacht en liefde krijgen van Tante
'Vierde' en oom 'Vijfde', de vrijwillige maatschappelijk werkers in
regio Vinh Long (Mekong Delta), Vietnam.
De ondersteunde kinderen en studenten wonen voornamelijk in Vinh Long,
Can Tho en in de omgeving van Tam Binh, Tra ôn en Thanh An. Dit
zijn vrij afgelegen plaatsen op het platteland. Contactpersoon en verzendster
van de stapel brieven is mevrouw Nguyên Thi Tra Mi. Trouwe lezers
hebben over mevrouw Nguyên Thi Tra Mi al eerder kunnen lezen in
Klankschaal nr. 8, blz. 39/40 (november 1998). Zij is moeder van een
van de nonnen in Plum Village en heeft aan de basis gestaan van veel
van de hulpprojecten in Vinh Long en omgeving.
Er zijn ook bedankbriefjes van studenten van verschillende studierichtingen:
geneeskunde, economie, rechten, landbouw, diergeneeskunde, boekhouding/administratie,
pedagogie, theologie en boeddhisme. De meeste studenten hebben bijna
vier jaar een beurs gehad en zijn in september 2002 afgestudeerd. Er
zijn studiebeurzen van 210.000 VN Dong per trimester voor 39 studenten.
Deze jonge studenten zijn onder de indruk van de liefde en de inzet
en de spirituele en financiële steun van tante 'Vierde' en oom
'Vijfde' en de donateurs. Dit geeft hun de motivatie om door te leren
en een goed leven te leiden. Zij zijn trots op hun leerprestaties en
willen hun donateurs niet teleurstellen. Daarnaast willen zij op deze
wijze iets bijdragen aan de verbetering van de levensomstandigheden
van hun jongere broertjes en zusjes, die soms nog in armoede leven.
Een paar studenten vertellen...
'Ik ben zo dankbaar voor jullie donatie (eigenlijk staat er letterlijk:
'cadeautje' HV). Het geeft warmte aan mijn hart en kracht aan mijn wil.
Het verlicht mijn hoofd van zorgen over mijn scripties en over het zoeken
naar een baan. Voor het eerst zag ik een glimlach vrij van zorgen op
het gezicht van mijn ouders.'
'Ik waardeer de aandacht en liefde die oom "Vijfde" aan
ons geeft. Hij leert mij eten, me te gedragen en geeft mij bananen,
rijst en groenten om mijn buik warm te houden. Ik heb dan meer energie
om in mijn boeken te duiken.'
'Door jullie inzet en mededogen krijgen wij veel inspiratie en moed
om door te leren. Jullie houden ons af van ontsporing en van de verleiding
en hebzucht van de consumptiemaatschappij.'
U kunt de algemene Vietnamprojecten ondersteunen door geld over te maken op gironummer 68 39 039 van Stichting Leven in Aandacht, onder vermelding van Vietnamprojecten.
In 2005 ontving de stichting 19.015 euro aan giften voor de Vietnam Projecten, inclusief de bijdragen voor de financiële adoptie-kinderen.
Giften aan de stichting Leven in Aandacht zijn aftrekbaar van de inkomstenbelasting onder de gebruikelijke voorwaarden.
Voor meer informatie over de Vietnamprojecten kun je contact opnemen met Dieu De Trong (vrijdagavond tussen 19.00 en 20.00 uur) O7O - 365 73 26.
Bij gewone giften (zonder notariële akte) is de aftrekbaarheid bij de inkomstenbelasting beperkt door een ondergrens en een bovengrens. De ondergrens (drempel) is 1% van het drempelinkomen* van u en uw eventuele fiscale partner. Van het totaal van alle gewone giften, die u in een bepaald jaar aan verschillende erkende goede doelen geeft, is alleen het bedrag dat boven de drempel uitkomt aftrekbaar. En dat aftrekbare bedrag heeft ook weer een maximum: je mag nooit meer aan gewone giften aftrekken dan 10% van het drempelinkomen. (Uw drempelinkomen is het totaal van uw inkomsten en aftrekposten in de drie boxen, maar zonder uw persoonsgebonden aftrekposten.)
Bij periodieke schenkingen met een notariële akte gelden deze beperkingen niet: het gehele bedrag is aftrekbaar zonder dat er sprake is van een drempel of van een maximum.
Voorwaarde voor zo'n periodieke schenking is dat er in een notariële akte wordt vastgelegd hoeveel u jaarlijks, gedurende tenminste vijf jaar, schenkt.
Als u een notariële schenking van minimaal 150,- euro per jaar laat vastleggen, neemt de stichting de notariskosten voor haar rekening.
Als u van deze mogelijkheid gebruik wilt maken, hoeft u niet zelf naar de notaris. U hoeft alleen maar een formulier voor een schenkingsvolmacht bij de stichting Leven in Aandacht aan te vragen en deze vervolgens in te vullen en samen met een kopie van een geldig identiteitsbewijs (paspoort of rijbewijs) naar de stichting te retourneren. De stichting regelt dan verder alles met Koch Notarissen te Den Haag. U krijgt na enige tijd een exemplaar van de opgemaakte akte thuis gestuurd.
Legaten en erfstellingen
U kunt ook overwegen de stichting Leven in Aandacht in uw testament te laten opnemen.
Door in uw testament een deel van uw nalatenschap voor charitatieve doelen te bestemmen, kunt u zorgen dat uw geld op een efficiënte wijze toekomt aan een doel dat u na aan het hart ligt. De stichting Leven in Aandacht hoeft namelijk vanaf 2006 geen successierechten meer te betalen.
U kunt de stichting op twee manieren in uw testament opnemen: door een erfstelling of door een legaat. Bij een erfstelling ontvangt de stichting een erfdeel (een percentage van de erfenis). Bij een legaat stelt u vooraf een bedrag vast dat na uw overlijden wordt nagelaten aan de stichting. U kunt ook een specifiek project aangeven waarvoor u wilt dat uw geld gebruikt wordt, zoals de Vietnamprojecten of een toekomstig Nederlands retraitecentrum.
U kunt uw testament te allen tijde wijzigen.
Stichting Vrede Aanraken
De stichting Vrede Aanraken (die het Centrum Leven in Aandacht in Amsterdam beheert) heeft dezelfde charitatieve status als de stichting Leven in Aandacht. Als u een speciale affiniteit voelt met het Amsterdamse meditatiecentrum kunt u overwegen deze stichting in uw testament op te nemen of ter gunste van haar een notariële akte voor periodieke schenkingen te doen opmaken. Voor deze stichting geldt ook dat voor schenkingen vanaf 150 euro per jaar de notariskosten voor rekening van de stichting zijn. Voor meer informatie kunt u contact opnemen met de penningmeester van de stichting Vrede Aanraken, Evelyn van de Veen. Telefoon 020 - 699 03 51, email: evdv@mail.com
Meer informatie
Heeft u vragen of wilt u meer informatie over een notariële schenking? Neem dan gerust contact op met Fred den Ouden, penningmeester van stichting Leven in Aandacht, (020) 612 27 43, of fdo@xs4all.nl. Of schrijft u aan het secretariaat van de stichting Leven in Aandacht, p/a van der Woudestraat 23 - 1815 VT Alkmaar. Of u E-mailt naar: info@aandacht.net.
Met algemene notariële vragen kunt u terecht bij de notaristelefoon, iedere werkdag van 9.00 tot 14.00 uur, tel. (070) 346 93 93 (25 cent/minuut) of www.notaris.nl. Uiteraard kunt u voor een oriënterend gesprek ook naar een notaris. Notaristarieven kunt u vergelijken op het internet: www.goedkoopstenotaris.nl of www.notaristarieven.nl.
Voor vragen over de fiscale kant van schenken kunt u ook bellen met de belastingtelefoon, telefoonnummer 0800 0543 (gratis).
Uit een rapport van Zr. Chan Khong blijkt dat de nood om kinderen te redden van ziekten door ondervoeding, zeer groot blijft. Hun ouders moeten dikwijls ver weg werk zoeken. Ze verdienen heel weinig en leven in grote armoede. Door onze solidariteit kunnen wij een aantal kinderen een beter leven bieden met een hoopvolle toekomst. Vrede en geweldloosheid in de wereld zijn mogelijk wanneer wij onze welstand delen met hen die onder onrecht en armoede gebukt gaan. Onze steun kan zeer praktisch zijn.
Gaarne blijven wij de Vietnamprojecten steunen. Onze solidariteit is heel belangrijk.
Wij kunnen daardoor veel lijden lenigen of vermijden.
Onze projecten krijgen dit jaar een speciaal accent. Na 39 jaar ballingschap was Thây vanaf januari tot april in Vietnam.
Voor de vele speciale projecten zal dit een uitzonderlijke gebeurtenis zijn.
Wij hebben in 2004 120 kinderen, 12 leerkrachten en 14 keukenhulpjes kunnen adopteren.
Wij hebben 1.040,00 euro ontvangen voor het project Vrede begint bij mezelf!". Onze hartelijke dank daarvoor aan alle donateurs.
Uw giften voor deze projecten kunnen overgemaakt worden op rek. nr. 850-0139177-77 van HOKIVIET, Van Schoonbekestraat 39, 2018 Antwerpen. E-mail: odette.bauweleers@antwerpen.be