Mindfulness
in de traditie van Thich Nhat Hanh

Jorieke Rijsenbilt: Dharmaleraar in quarantaine (2)

Jorieke Rijsenbilt: Dharmaleraar in quarantaine (2)

Door: Peter van Leeuwen

Iedereen op deze wereld heeft momenteel te maken met de coronacrisis. We hebben er direct mee te maken omdat we ziek zijn geweest, of nog zijn, mensen kennen die ziek zijn of voor mensen hebben gezorgd die ziek waren. Ons professionele leven staat totaal op zijn kop, beeldbellen is de norm geworden. We hebben een lockdown achter de rug en met zijn allen gaan we nu voorzichtig stappen zetten in de anderhalve meter samenleving. De 24-uur nieuwscyclus wordt gedomineerd door corona. 

Leven in aandacht vond het een interessant idee om het perspectief te laten horen van een ervaren beoefenaar op de coronacrisis. We maken een serie over hoe een aantal dharmaleraren en leraren in spe, in de traditie van Thich Nhat Hanh, om zijn gegaan met hun quarantaine. Onderstaand het verhaal van Jorieke Rijsenbilt.

Tijd voor verstilling

Jorieke is een ervaren beoefenaar en zij is door de Orde van Interzijn voorgedragen als dharmaleraar. Als er weer lamptransmissies in Plum Village gaan plaatsvinden, zal zij de lamp gaan ontvangen en daarmee dharmaleraar zijn. Jorieke is getrouwd en woont samen met haar vrouw Lucia in Amersfoort. Zij heeft gewerkt als psychotherapeut en na haar pensionering is zij zich meer gaan richten op de beoefening en sanghawerk. Dat is nu helemaal stil komen te vallen.

Tenminste de fysieke bijeenkomsten. Hiervoor in de plaats kwamen tal van virtuele activiteiten op diverse platforms. Dit gaf verbinding. De sangha bijeenkomsten gaan via Zoom of geluidsopnames die gedeeld worden. De veelheid aan mogelijkheden en de complexiteit van sommige computerprogramma’s gaven ook stress.

Na aanvankelijk enthousiast te hebben deelgenomen aan verschillende initiatieven is Jorieke, in de loop van deze quarantaine, selectiever geworden. Het virtuele contact kan het werkelijk aanwezig zijn bij de ander, met al je zintuigen, niet helemaal vervangen. Zij zocht vervolgens meer de verstilling, keerde naar binnen. In de vroege ochtend de tuin verzorgen. Genieten van het ontwaken met een kop verse thee. Wandelingen. Qi Gong en Metta-meditatie. “Less is more.” De tijd nemen voor leven in aandacht. De bron van liefde in jezelf ontsluiten en delen met de wereld.

Compassie in actie

Het lijden van de Coronacrisis dat via de media waarnam riep bij Jorieke gevoelens van angst en machteloosheid op en zij voelde de behoefte om iets te doen. Het bloed van een hulpverlener kruipt waar het niet gaan kan. Toen de BUN om vrijwilligers vroeg, om mensen bij te staan die in deze periode ziek zouden worden of mogelijk ook zouden komen te overlijden, heeft zij zich hiervoor opgegeven. Hieraan vooraf, ging een diepgaand proces van reflectie op haar eigen kwetsbaarheid en sterfelijkheid. Als 70-jarige met een licht long probleem behoort zij tot de zogenaamde risicogroep. Ook het idee dat zij Lucia in gevaar zou kunnen brengen door haar keuze, en haar verdriet zou aandoen als zij ziek zou worden, maakte deze beslissing moeilijk. Jorieke kon zich hier uiteindelijk mee verzoenen. Tot een daadwerkelijk contact met iemand is het niet gekomen, maar het proces van reflecteren en samen met Lucia diep kijken was een rijke spirituele ervaring die hen meer met elkaar verbond.

Jorieke denk dat de ervaring met deze crisis ook kansen biedt: “Zullen we nu echt beter met de aarde omgaan, met geld en voedsel. Zal er meer nabijheid en betrokkenheid op elkaar zijn”? Ze ervaart de sfeer in de buurt en in de winkels hartelijker en meelevender. “Deze crisis heeft laten zien dat we minder hoeven te reizen. Dat sommige bijeenkomsten heel goed virtueel kunnen plaatsvinden. Er kan tijd en ruimte gemaakt worden voor de zorg voor anderen. We kunnen aandacht hebben voor elkaar en hoeven ons minder te haasten. Dit kan als we af en toe nee durven zeggenen onze agenda’s niet vol laten stromen”.

De kracht van Metta

Vorige week ervoer Jorieke een prachtig ontroerend moment toen zij haar kleinzoon (4) voor het eerst (voorheen wilde hij dat niet) op de App hoorde zeggen “Dag oma. Ik heb een tekening voor je gemaakt. Ik hoop dat je hem mooi vindt.” Nadat zij kleinzoon alleen op afstand had gezien was dit een groot geschenk, waarbij Metta het eerste aspect van ware liefde, zich in haar opende.

Als aspirant dharmaleraar kan zij zichzelf niet los zien van de sangha en de samenleving. In de afgelopen weken ervaart Jorieke soms meer angst voor de toekomst: “Hoe zal het met de corona besmettingen gaan in de vluchtelingen kampen en de vele arme landen waar slechte medische voorzieningen zijn? Zal de kloof tussen arm en rijk toenemen en wat zijn daar de gevolgen van? Meer lijden? Meer honger? Meer eenzaamheid?” Het oefenen van Metta-meditatie voor haarzelf en met de sangha is dé beoefening van dit moment. “Het is liefdevolle vriendelijkheid en mededogen wat de wereld nodig heeft. Stoppen stoppen, pauzeren, rusten en kunnen helen met Metta”.

“Moge alle wezens weten hoe zij dagelijks de zaden van vreugde kunnen voeden.
Moge alle wezens in staat zijn fris, sterk en vrij te leven.
Moge alle wezens vrij zijn van gehechtheid en afkeer, maar niet onverschillig.”

Het is zo mooi dat juist nu vele West-Europese Sangha’s besloten hebben samen tegelijkertijd Namo Avalokiteshvara te zingen; op de komende 3 zondagavonden in mei om 20.00 uur. Moge alle wezens veilig zijn en innerlijk gelukkig zijn. Moge zij zich goed voelen en in vrede leven.

In deze nieuwsrubriek zal later nog aandacht worden besteed aan de Avolokitashvara Chant. De link naar de chant kan je hier vinden. De Metta-meditatie die in het artikel wordt genoemd kan je hier vinden.

Lees ook het eerste verhaal in deze serie van Marjolijn van Leeuwen

Logo Leven in Aandacht

Nieuwsbrief Aanmelding

Copyright © 2018 Leven in Aandacht. Alle rechten voorbehouden