Mindfulness
in de traditie van Thich Nhat Hanh

Marleen van den Bosch: dharmaleraar in quarantaine (5)

Marleen van den Bosch: dharmaleraar in quarantaine (5)

Door: Peter van Leeuwen

Iedereen op deze wereld heeft momenteel te maken met de coronacrisis. We hebben er direct mee te maken omdat we ziek zijn geweest, of nog zijn, mensen kennen die ziek zijn of voor mensen hebben gezorgd die ziek waren. Ons professionele leven staat totaal op zijn kop, beeldbellen is de norm geworden. We hebben een lockdown achter de rug en met zijn allen gaan we nu voorzichtig stappen zetten in de anderhalve meter samenleving. 

Leven in Aandacht wil in deze tijd het perspectief te laten horen van een ervaren beoefenaar. We maakten een serie over hoe een aantal dharmaleraren en dharmaleraren in spe in de traditie van Thich Nhat Hanh om zijn gegaan met hun quarantaine. Onderstaand het verhaal van Marleen Van den Bosch.

Niet naar Plum Village

Eigenlijk had Marleen nu in Plum Village moeten zijn, om op de 21-daagse retraite de lamp in ontvangst te mogen nemen. Vorige edities had ze niet kunnen gaan omdat ze nog studerende kinderen in huis had die in juni haar aandacht en zorg nodig hadden. Deze editie zou ze zeker gaan…’Weet je het wel zeker?’. Corona gooide roet in het eten en eens te meer bleek het leven onvoorspelbaar.

Vijf jaar geleden heeft Marleen haar vaste baan opgegeven om haar droom te kunnen verwezenlijken: een eigen praktijk om het pad van liefde en begrip te kunnen leven en uitdragen. Zij geeft individuele gesprekstherapie en mindfulnesstrainingen. Daarnaast organiseert ze steeds meer kleine retraites. In universiteitsstad Leuven werkt zij bij het Leuven Mindfulness Instituut mee aan onderzoek naar de effecten van mindfulness op het leven van schoolgaande jongeren en naar dat van jongeren met een chronische aandoening.

Dat alles is abrupt on hold komen te staan na het begin van de Coronacrisis. Lopende trainingen werden onder het motto: “beter iets, dan niets” via beeldbellen afgemaakt. Individuele trajecten werden in de mate van het mogelijke ook via beeldbellen voortgezet. Hoewel ze er met enige weerstand aan begon, bleek dit wonderwel goed te werken met mensen met wie er al een band opgebouwd was. Corona bracht voor hen de beoefening letterlijk thuis, in hun huis en niet in de spreekkamer of groepsruimte, wat door deelnemers als een meerwaarde ervaren werd.

Financieel gezien heeft de crisis uiteraard impact gehad. Marleen had aanvankelijk, begrijpelijkerwijs haar zorgen hierover, maar kon zich dankzij de beoefening overgeven aan de loop der dingen. “I have enough” was een helpende gedachte. Inmiddels worden er weer voorzichtige stappen gezet naar een fysieke retraites en individuele trajecten.

De zee geeft en de zee neemt

Marleen ziet hoe de quarantaine stress en problemen geeft in haar omgeving. Mensen die in financiële problemen komen of jongeren die hun sociale ontplooiing opeens geremd zien door de beperkende veiligheidsmaatregelen. In haar persoonlijke leven heeft Marleen echter niet veel problemen ervaren met de quarantaine. Zij leeft samen met haar partner en is haar vrienden één op één en al wandelend, blijven ontmoeten. Met haar moeder heeft zij dagelijks beeldbel of telefonische contact gehouden Het contact is anders geworden door de fysieke afstand, maar niet minder van kwaliteit. Sober, maar rijk. De agenda bleef leeg. Prioriteiten waren makkelijker te stellen. De eigen kleine omgeving werd in alle opzichten belangrijker. Marleen heeft er makkelijk aan kunnen wennen. Corona heeft voor- en nadelen. Net zoals de zee die geeft en de zee die neemt…

Corona neemt
Corona geeft
Wat geeft het?

Mijn adem is jouw adem,
vol mededogen
Weet ik het niet

Dit is het
Zo is het nu

Ik volg de eeuwige stroom.

Adem na adem
Vol mededogen
Weet ik het niet.

Dit is het
Zo is het nu.

Corona neemt
Corona geeft
Wat geeft het?

De eeuwige stroom”

-Marleen Van den Bosch-

Corona als leermeester

Marleen ervaart corona een leermeester. Het geeft een verhoogde zichtbaarheid en daardoor een verhoogd bewustzijn van de kwetsbaarheid en vergankelijkheid van de mensheid. “We zitten niet allemaal in hetzelfde bootje, maar wel in dezelfde storm”. Deze voelbare collectieve kwetsbaarheid roept bij Marleen compassie op.
Interzijn is meer een collectieve realiteit geworden. “Wij kunnen ziek worden van elkaars adem en de economische crisis laat zien hoe de wereldeconomie met elkaar verweven en onderling afhankelijk is”. Een grote les is ook om te leren leven met niet weten. Niet weten wat de impact is van deze crisis. Niet weten hoe lang het gaat duren voordat het over is. Niet weten of alles weer bij het oude gaat komen. Niet weten of het virus weer zal opbloeien. Het niet weten is een open uitnodiging om steeds meer aanwezig te zijn in het hier en nu. “Do I have a problem now?”

Deze lessen kunnen een uitnodiging zijn voor de samenleving om meer te vertragen. Streven naar eenvoud en investeren in de nabije omgeving. Of dit omgaan met mensen of onze economische activiteiten betreft. Leren meer te genieten van dit ene gerecht in plaats van verdwaald te raken in een uitgebreide menukaart.

Stoppen

Als dharmaleraar hoopt Marleen deze inzichten van de Boeddha te kunnen delen. Zij ziet dat deze crisis kansen biedt. Stoppen is een belangrijke en vaak moeilijke stap in de beoefening. Nu hebben wij met zijn allen moeten stoppen en een ervaring kunnen opdoen met leven met meer eenvoud. Dat is een goeie voedingsbodem.
Als de samenleving weer op stoom komt zal er wellicht weer minder ruimte zijn voor eenvoud. Zullen agenda’s weer volstromen en gaan we met zijn allen weer versnellen. Marleen vindt het hierbij belangrijk niet te rouwen om het weer eindigen van die versobering en verstilling, of ons eraan vast te klampen. Het is als beoefenaar de kunst om zelf bewust te kiezen. Het Pad te gaan, dus niet te oordelen over en met mededogen te kijken naar keuzes die anderen daarin maken. We kunnen zelf de verandering zijn die we wensen te zien in de wereld. Of met de woorden van Thay: My life is my message.

 

Lees ook de eerdere verhalen in deze serie:
Marjolijn van Leeuwen: Laten bestaan wat er is
Jorieke Rijsenbilt: Tijd voor verstilling
Tineke Spruytenburg: Doen wat kan
Rochelle Griffin: Verantwoordelijkheid nemen

Logo Leven in Aandacht

Nieuwsbrief Aanmelding

Copyright © 2018 Leven in Aandacht. Alle rechten voorbehouden