Mindfulness
in de traditie van Thich Nhat Hanh

Rochelle Griffin: dharmaleraar in quarantaine (4)

Rochelle Griffin: dharmaleraar in quarantaine (4)

Door: Peter van Leeuwen

Iedereen op deze wereld heeft momenteel te maken met de coronacrisis. We hebben er direct mee te maken omdat we ziek zijn geweest, of nog zijn, mensen kennen die ziek zijn of voor mensen hebben gezorgd die ziek waren. Ons professionele leven staat totaal op zijn kop, beeldbellen is de norm geworden. We hebben een lockdown achter de rug en met zijn allen gaan we nu voorzichtig stappen zetten in de anderhalve meter samenleving. 

Leven in Aandacht wil in deze tijd het perspectief te laten horen van een ervaren beoefenaar. We maken een serie over hoe een aantal dharmaleraren in de traditie van Thich Nhat Hanh om zijn gegaan met hun quarantaine. Onderstaand het verhaal van Rochelle Griffin.

Dharmaleraar in het verpleeghuis

Rochelle woont sinds het najaar van 2018 jaar in een somatisch verpleeghuis. Zij heeft in 1980 een ernstig auto-ongeluk gehad waarvan zij fysiek nooit hersteld is. Met het vorderen van de jaren vroegen haar fysieke klachten zo veel van haar en haar echtgenote, dat thuis wonen niet meer mogelijk was.

Rochelle is dharmaleraar geworden in 2004. Haar dharmanaam is ‘Chân An Quang’ of ‘True Light of Peace’. Zij heeft zich jarenlang ingezet voor de sangha, retraites, coaching en het geven van liefdevolle aandacht aan mensen om haar heen. In 2017 eiste haar gezondheidsproblemen haar zodanig op dat ze niet meer actief kon zijn in de Orde van Interzijn en de sangha.

Taking refuge in strong Sangha hands,
My doubt and confusion melt.
With Thây’s gentle smile
The grip of fear dissipates
My heart burst open with Love
I notice golden leaves dancing in the wind
I surrender to deep Happiness
-Insight gatha 2004-

Nu deelt ze haar liefdevolle aandacht en dharma-inzichten met haar medebewoners en personeel in het verpleeghuis waar ze woont. Rochelle woont samen met 22 medebewoners die lichamelijke en soms ook cognitieve beperkingen hebben. Het verpleeghuis ligt in een mooie bosrijke omgeving waar je heerlijk kunt wandelen. Op een kwartier lopen is een eersteklas restaurant met een mooie tuin waar Rochelle graag met haar bezoek gaat lunchen. Ik spreek haar via FaceTime over hoe het voor haar is om tijdens de lock down in een verpleeghuis te moeten verblijven.

Nadat de quarantaine van kracht was geworden moesten alle bewoners van het verpleeghuis binnen blijven. Inmiddels duurt dit isolement al zo’n drie maanden. Al die tijd heeft Rochelle geen fysiek contact gehad met haar naasten en was er geen bewegingsvrijheid. Rochelle mag, ook nu nog, niemand ontvangen en mag ook zelf niet naar buiten om lekker in het bos te gaan lopen. De druk op het verplegend personeel en de bewoners is heel groot. Rochelle ervaart het alsof zij met z’n allen schipbreukelingen zijn in een klein bootje en dat niemand weet waar ze heen gaan. Zij is dankbaar voor de veiligheid die het verpleeghuis haar en haar medebewoners biedt (in dit verpleeghuis is niemand aan Covid-19 overleden), maar zij betaalt een hoge emotionele en relationele tol.

Aanwezig zijn bij je eigen pijn en bij de ander

Rochelle zag haar partner twee keer per week en kwam regelmatig de weekenden naar huis in Hurwenen. Nu bellen zij alleen nog maar of zien elkaar achter het raam. Als haar partner op bezoek kwam zag zij ook altijd haar hulphond Prins. Zij heeft hem zelf opgevoed en getraind. Al drie maanden heeft zij niet met hem kunnen knuffelen en stoeien. En Prins niet met haar. Naast het gebrek aan contact met haar partner en vrienden, geeft ook het gebrek aan contact met haar hond Rochelle veel verdriet.

Als Rochelle merkt dat zij emotioneel belemmerd wordt, voelt zij in haar lichaam waar de pijn en spanning zit. Zij probeert de emotie waaraan deze fysieke spanning gekoppeld is te identificeren. Zij blijft dit gevoel dan in focus houden en ademt zacht totdat de emotie oplost en de lichamelijke spanning minder wordt. Doordat zij ervaren is in de beoefening kan zij beter omgaan met haar eigen pijnlijke gevoelens en kan zij meer aanwezig zijn voor anderen. En kan zij behulpzaam zijn en troost bieden aan hen die dit nodig hebben. Rochelle spreekt de taal van het hart. Sommige bewoners praten niet of nauwelijks, maar in het contact met Rochelle kunnen zij zich toch voor haar verstaanbaar maken. De verpleging is dankbaar voor haar bijdrage in de bewonersgroep. Ook als mensen niet bekend zijn met het boeddhisme en de Dharma, dan nog komt de boodschap over. Zo blijft Rochelle dharmaleraar voor het leven.

Verantwoordelijkheid nemen

Haar ervaring met de spirituele beoefening geeft haar het vertrouwen dat het ook in de moeilijkste situaties mogelijk is om verantwoordelijk te nemen voor je eigen pijn en ruimte te creëren. Of dit nu kleine of grote moeilijkheden zijn, zoals ernstig ziek worden, blind worden of sterven.

Rochelle ziet haar medebewoners lijden en ziet ook dat sommigen de neiging hebben zichzelf te beklagen. Zij heeft compassie met hen. Het is voor haar echter ook een herinnering aan het feit dat ons leven een te kostbaar geschenk is om in zelfbeklag te blijven hangen. Met haar beoefening kan zij voorkomen dat zij zich slachtoffer gaat voelen.

Mensen in haar omgeving zeggen dat Rochelle zoveel rust uitstraalt. Dat vindt zij fijn, maar nog fijner vindt zij het dat zij deze rust vaak zelf ook kan ervaren.

Lees ook de eerdere verhalen in deze serie:
Marjolijn van Leeuwen: Laten bestaan wat er is
Jorieke Rijsenbilt: Tijd voor verstilling
Tineke Spruytenburg: Doen wat kan

Logo Leven in Aandacht

Nieuwsbrief Aanmelding

Copyright © 2018 Leven in Aandacht. Alle rechten voorbehouden