Kwetsbaarheid en saamhorigheid
Hoe zullen de mensen reageren? Het heeft iets kwetsbaars om hier te zitten. Tegelijkertijd ervaar ik in de stilte een grote saamhorigheid. Af en toe vangen we wat flarden op van het passerende publiek: “Wat doen die mensen daar, papa?” “Deze mensen doen aan yoga.” “Wat goed dat jullie dit doen!” We worden uitgebreid gefotografeerd. Er is zelfs iemand die zich aansluit. Maar wat vooral opvalt, is het respect en de rust waarmee we worden bejegend, alsof de omgeving wordt aangeraakt door onze energie.
In het ritme van de mars
Nadat de klankschaal voor de tweede maal heeft geklonken, volgt een kort intermezzo – voor sommigen met een kopje koffie – waarna het tijd wordt voor de mars. We sluiten aan in de staart van de stoet en lopen achter een groot spandoek met de tekst ‘Boeddhisten voor Moeder Aarde’, tempo loopmeditatie. Het voelt een beetje als een retraite: een ritme van zitten afgewisseld met lopen en af en toe (verlangen, verlangen!) reikhalzend uitkijkend naar een versnapering.
Aandacht voor alles en iedereen
In stilte lopen we achter alle andere klimaatactivisten aan. Maar er is meer: er is ook aandacht en vriendelijkheid. Voor de muzikanten langs de route, de prachtige bomen op het Rokin en de winkelende mensen voor wie ruimte wordt gemaakt, zodat ze kunnen oversteken. Opnieuw is er dat gevoel van saamhorigheid. Niet alleen met de marslopers, maar met iedereen om ons heen – ook met de mensen die vandaag een compleet andere missie hebben. We lopen door in een diepgevoeld besef van waar we het met z’n allen voor doen: Moeder Aarde en al haar bewoners.
Foto gemaakt door Jan Kees Helms.