Daar komt nog eens bij dat in spirituele middens vaak
niet-helpende overtuigingen onder de oppervlakte leven:
‘Ik moet alles in mezelf vinden.’
‘Ik mag niets of niemand nodig hebben.’
‘Ik moet mezelf kunnen geven wat ik nodig heb.’
‘Ik moet perfect gelukkig kunnen zijn op mezelf.’
Dit soort overtuigingen kunnen ons behoorlijk in de weg zitten.
Ze versterken het patroon om alles maar alleen te doorworstelen.
Terwijl ik de voorbije jaren net meer en meer besef
hoe belangrijk anderen zijn in tijden van crisis of pijn.
Waarom hulp vragen zo moeilijk is
Weet je, meestal komt het idee zelfs niet in me op
dat ik kan uitreiken en om hulp kan vragen.
Al is het maar om iemand te bellen als ik het moeilijk heb.
Of iemand te vragen om even naar me te luisteren.
Mijn default mode om alles alleen te doen,
is ontzettend hardnekkig en diepgeworteld.
En op het moment dat het idee wel opborrelt,
vind ik het eerlijk gezegd echt niet evident.
Iets in mij vindt hulp vragen doodeng
en krijgt het er een beetje benauwd van.
‘Wat gaan ze van me denken?’
‘Misschien vinden ze me dan zwak.’
‘Wat als ze me niet meer leuk vinden
of niks meer met me te maken willen hebben?’
Dat is de stem van de angst.
Of van mijn innerlijk kind.
Blijkbaar voelt hulp vragen heel onveilig voor haar.
Wellicht heeft ze ooit geleerd dat ze er alleen voor staat.
Dat ze niet op anderen kan rekenen als ze dat nodig heeft.
Dat de mensen in haar omgeving te weinig ruimte hebben.
Gelukkig leerde ik om dit allemaal gewoon te observeren.
Om al deze gedachten te zien zonder ermee samen te vallen.
Meer en meer leer ik dat ik mag uitreiken.
Dat het oké is om hulp te vragen.
Hoe spannend dat vaak ook blijft!
Mogen leunen
Dit heeft trouwens niets met afhankelijkheid te maken.
(Wellicht ben je daar ook wel eens bang voor?)
Je hebt al lang bewezen dat je voor jezelf kan zorgen.
Die momenten zijn talrijk, al jarenlang.
En… er zijn momenten waarop je jezelf mag toestaan
om het even niet allemaal zelf te moeten doen.
Want soms is het gewoon te veel.
Soms is het lijden te groot of te langdurig.
Dan is het tijd om te mogen ontvangen.
Om even achterover te kunnen leunen.
Om gedragen te mogen worden.
Om even te kunnen uitademen.
Misschien betekent sterk zijn niet
dat je alles alleen moet doen.
Dat je de pijn van het leven te allen tijde
zelf moet kunnen dragen en omarmen.
Misschien betekent het juist dat je durft uitreiken.
Dat je een ander kan toelaten om er te zijn.
Ik wens het ons allemaal toe.
Liefs,
Leni
Deze blog is eerder verschenen op de website van Leni.